Hasretinden 'seni özledim' diye başladı her şarkım, her şiirim.
Özelsin, söyleyemem beni bilirsin, tanırsın.
Bırakmayı düşündüm, yazmayı bir an rahatlamayı bırakmak istedim
Sözlerin beni derinden yaktı, arkadaşlar bırak onu sevmiyor dedi, nasıl bırakırım?
o beni severdi, sevecekti..
Fark ediyorumda, ilkbahardı tanıştık, sonbahar sanmıştım senden önceki zamanı,
şimdi yine sonbahar ama sen varsın öyle değil mi?
Bin parçayım, soldum, buz tuttum, sen beni uçurumdan atlarken tutmuştun,
şimdi beni yine uçurumun kenarında bıraktın. Ama bu kez,
atlamıyorum! Çünkü kanatlarım yok uçamam artık, koşmaya başladım
bilinmeyen şehirlere, sana gelemiyorum, bil ki yüreğim yanıyor bu ömür,
bu hayat sensiz geçmek bilmiyor ki.
Sessizlikten bu kadar yara alacağımı sanmazdım, ama sendeki
gizlilik, sessizlik paramparça etti kalbimi.
Bir zamanlar buna alışmışdım, anladım ki o eski halimi sessizliğimde bırakdım.
Şimdi yaralıyım, her dokunan şarkıda küt diye kırılırım, yıkılırım.
Be o tanıdığın savaşan kız değilim,
ben o küçük, hasret dolu, korkan, ben o çatıdan hayatı seyreden kız...

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!